Hier is het punt waar veel grote diervoederfabrikanten liever niet bij stilstaan. 

Een kat is van nature een woestijndier. 

In het wild haalden hun voorouders bijna al hun vocht uit hun prooi. 

Een muis bestaat voor ongeveer 70% uit vocht, terwijl droge brokjes vaak niet verder komen dan 10%.

Het probleem? Katten hebben een extreem lage dorstprikkel. 

Hun biologie is er simpelweg niet op ingesteld om uit een stilstaand bakje water te drinken om dat enorme tekort aan vocht te compenseren. 

Zelfs als er 24/7 vers water klaarstaat, blijven veel katten op een dieet van brokjes chronisch uitgedroogd. 

Dit is geen kwestie van een beetje dorst, maar van een voortdurende belasting voor de organen.

Uit de gegevens die ik analyseerde, bleek dat maar liefst 76% van de katten die voornamelijk droogvoer kregen, voor hun 12e jaar te maken kreeg met niergerelateerde klachten. 

Bij katten met een vochtrijk dieet lag de gemiddelde levensduur tussen de 16 en 18 jaar.

Dit is geen pech of slechte genetica, het is een gebrek aan de juiste hydratatie