Waarom steeds meer baasjes in Nederland en België stoppen met tekentabletten en druppels, en dit proberen
Wat de verpakking ‘tekenbescherming’ noemt, is niet wat je altijd is verteld.
Een Nederlandse dierenarts legt uit waarom de meeste middelen pas in actie komen als de teek al gebeten heeft, en waarom niemand daar iets aan verandert.
De fabrikanten van tekentabletten, spot-ons en chemische halsbanden zullen niet blij zijn met dit artikel.
Door dit te publiceren, zet ik de samenwerking met twee grote dierenklinieken op het spel.
Het kan me niet meer schelen.
De wereldwijde markt voor vlooien- en tekenmiddelen voor huisdieren is miljarden euro’s per jaar waard.
Iedere twaalf weken een nieuwe tablet. Iedere maand nieuwe druppels. Voor iedere hond, in ieder huishouden, jaar in, jaar uit.
En niemand in die sector gaat je vertellen wat ik je nu ga vertellen.
Ik werk al negentien jaar als dierenarts. De laatste elf jaar in een praktijk aan de rand van de Veluwe, waar ik in het tekenseizoen soms meer teken uit honden haal dan ik koppen koffie drink.
De komende vijf minuten kunnen de belangrijkste vijf minuten zijn die je dit jaar aan je hond besteedt.
Mijn naam is dr. Anneke van Dijk.
Ik ben negentien jaar dierenarts en heb in die tijd duizenden honden met tekenbeten gezien. Labradors, herders, kleine terriërs, hondjes die nooit verder komen dan het park om de hoek.
Maar eerst wil ik je vertellen over de dinsdagochtend waarop alles veranderde.
De ochtend waarop alles veranderde
Het was een dinsdag eind mei, iets na half negen.
Ik had net mijn eerste kop koffie ingeschonken toen Thea binnenkwam.
Ze was 63, gepensioneerd doktersassistente, en ze droeg Bram half naar binnen.
Bram is een zwarte labrador van zeven. Normaal sleurt hij haar de wachtkamer door. Die ochtend liet hij zijn kop hangen.
Hij at al twee dagen niet. Zijn tandvlees was bleek. En die ochtend had Thea gezien dat zijn plas donker was. Bijna als cola.
Ik wist wat het was voordat het bloedonderzoek terugkwam.
Babesiose.
“Maar hij krijgt toch zijn tablet?” zei Thea. “Keurig op tijd. Ik zet het in mijn agenda.”
Ze haalde haar telefoon tevoorschijn en liet me een foto zien. Een teek, vastgezet net achter zijn oor. Gevonden op de avond na een wandeling over de Ginkelse Heide.
“Ik heb hem er meteen uitgehaald. Binnen een paar uur. Ik doe alles wat jullie zeggen.”
Ik zat zes volle minuten naar zijn dossier te staren.
Er knapte iets in mij.
Want Thea had niets fout gedaan. Helemaal niets.
Het systeem had haar in de steek gelaten. En ik was een onderdeel van dat systeem.
Het baasje dat voor mij de druppel was
Thea is het soort baasje dat nooit een afspraak mist.
Ze kreeg Bram toen haar man net met pensioen was. Hij werd haar wandelmaatje. Haar reden om iedere ochtend om zeven uur de deur uit te gaan, weer of geen weer.
Ze had alles al geprobeerd.
Eerst druppels in de nek. Bram krabde zich daarna dagenlang de haren uit. Toen een chemische tekenhalsband. Die deed ze af toen haar kleinzoon van vier met zijn gezicht in Brams nek in slaap viel op de bank.
Daarna de tablet. Iedere twaalf weken, verstopt in een plakje leverworst.
“Elke keer voel ik me een soort gifmenger,” zei ze. “Maar ik dacht: dan is hij in ieder geval beschermd.”
Bram heeft het gehaald. Na een week medicatie, twee controles en heel veel slapeloze nachten.
Maar die zin bleef in mijn hoofd hangen.
Dan is hij in ieder geval beschermd.
Was dat wel zo?
Wat ik ontdekte, veranderde alles
De weken daarna deed ik iets wat ik in negentien jaar nooit echt had gedaan.
Ik las de bijsluiters. De productinformatie van de middelen die ik zelf iedere week over de balie schuif. Niet de folder van de vertegenwoordiger. De officiële teksten, regel voor regel.
Mijn partner vond me om half twaalf ’s avonds aan de keukentafel, tussen de uitgeprinte pdf’s en een gele markeerstift.
Wat ik daar las, maakte me zo boos dat ik die markeerstift doormidden heb gebroken.
De meeste tekentabletten beschermen je hond niet tegen een tekenbeet.
Ze werken via het bloed. Dat betekent dat de teek eerst moet bijten, zich moet vastzetten en bloed moet gaan zuigen. Pas dan krijgt hij het middel binnen.
De teek moet dus eerst bijten. Zo zijn die middelen gemaakt.
Volgens de eigen productinformatie van een van de meest verkochte tekentabletten kan het tot twaalf uur duren voordat een vastzittende teek dood is.
En nu komt het.
8 uur. Zo snel kan een teek babesiose overdragen in het bloed van je hond.
Het is precies waarom ‘de teek snel verwijderen’ vaak al te laat is. Thea had hem binnen een paar uur gevonden. Het was niet snel genoeg.
Het is alsof je een inbraakalarm installeert dat pas afgaat als de inbreker al met je televisie onder zijn arm in de gang staat.
Dit noem ik het Bijt-Eerst-Probleem.
En niemand in de sector praat erover. Want je kunt geen tablet verkopen voor een teek die nooit is gaan bijten.
Daarom zit je gevangen in dezelfde cirkel:
De echte reden dat een teek jouw hond uitkiest
Stel je een teek voor als een kleine sluipschutter op het puntje van een grasspriet.
Hij kan niet springen. Hij kan niet vliegen. Hij zit daar, soms dagenlang, met zijn voorpootjes in de lucht.
Op die voorpootjes zit een klein zintuig: het orgaan van Haller. Daarmee ruikt de teek je hond. Zijn adem, zijn lichaamsgeur, zijn warmte.
Komt die geur voorbij? Dan grijpt hij zich vast.
Een teek kiest je hond dus niet uit omdat hij er toevallig langsloopt. Hij kiest hem uit omdat hij hem ruikt.
En dat is precies het moment waar geen enkele tablet iets aan doet.
Wat als een teek je hond gewoon niet als maaltijd herkent?
Dat is geen zweverig idee. Zo werken afweermiddelen al tientallen jaren, bij mensen en bij dieren. Het probleem was nooit het idee. Het probleem was de uitvoering.
Sprays verdampen binnen een paar uur. Pure oliën op de huid kunnen irriteren. De ‘natuurlijke’ halsbandjes uit de dierenwinkel ruiken na een paar weken naar niets meer. En barnsteen of keramiek? Daar zit niet eens een werkzame stof in.
Er moeten drie dingen tegelijk kloppen.
Sla je één van deze drie over, dan verspil je je tijd.
Daarom werkte de tablet van Bram niet zoals Thea dacht. Hij weert niets af. Hij wacht op de beet.
Daarom werken sprays niet. Ze weren af, maar zijn na een paar uur verdampt.
Daarom werken pure oliën niet. Ze ruiken sterk, maar je kunt ze niet maandenlang op een hondenhuid smeren.
Je hebt alle drie nodig.
Tegelijk. Iedere dag.
De doorbraak waar niemand over praat
Ik belde Thea in de laatste week van juni.
Ik had iets gevonden. Ik wist alleen nog niet zeker of het werkte.
“Ik ben eerlijk tegen je,” zei ik. “Ik weet het niet zeker. Maar ik wil dat je het probeert.”
Ze schoof het die middag over de halsband van Bram.
De eerste week gebeurde er niets bijzonders. Ze vond nog een teek, lopend in zijn vacht. Ze appte me: “Is dit niet gewoon weer zo’n zweverig ding?”
Ik zei: geef het tijd, en blijf controleren.
Drie weken later, om 21.14 uur, kreeg ik een foto. Bram, languit op de bank, vier poten in de lucht.
Eronder:
“Hele ochtend Ginkelse Heide. Avondcontrole gedaan. Niks. Ik heb drie keer gezocht.”
Een minuut later nog een berichtje:
“Ik besef net dat ik de zaklamp al een week niet meer heb gepakt.”
Op dat moment wist ik het.
Thea was niet de enige.
Jeroen, 54, gaat ieder weekend met zijn Duitse staander Fenna door het Dwingelderveld. Nuchter type. Hij geloofde er niks van.
“Ik geloof het pas als ik het zie,” zei hij.
Na een dag van twintig kilometer stuurde hij me een berichtje:
“Kam erdoor gehaald. Twee teken in de vacht gevonden, allebei nog aan het lopen. Geen enkele vastgezet. Vorig jaar haalde ik er na zo’n dag zes uit.”
Geen wondermiddel. Geen belofte van nul teken. Wel een hond waar teken liever niet aan beginnen.
Als je een miljardenindustrie uitdaagt, komen ze achter je aan
Drie weken nadat ik het aan mijn baasjes begon aan te raden, belde een ervaren collega.
Hij was niet onvriendelijk. Hij zei:
“Anneke, ik zou voorzichtig zijn met hoe openlijk je hierover praat. Er wordt meegekeken.”
Twee weken later stond er een vertegenwoordiger aan mijn balie die ineens heel geïnteresseerd was in ‘wat ik mijn klanten tegenwoordig adviseer’.
Een collega met wie ik jaren had samengewerkt, reageerde opeens niet meer op mijn berichten.
Geen uitleg.
Geen afscheid.
Ze willen dat het stil blijft. Want wat ik had gevonden, past niet in een model dat draait op iedere twaalf weken een nieuwe tablet.
Dit had ik gevonden.
Een eenvoudige Tag die:
Maar er was iets waar de mannen in dure pakken geen rekening mee hadden gehouden.
Terwijl zij belden en meekeken, had ik het team erachter al gevonden.
Het merk dat ik nu aan al mijn baasjes aanraad
Het heet de Morbix Tag.
Ik heb hem niet ontwikkeld.
Dat deed een klein, onafhankelijk team van hondenmensen dat precies hetzelfde zag als ik: baasjes die hun hond willen beschermen, maar zich iedere twaalf weken een beetje een gifmenger voelen.
Het is het enige product dat ik ken dat alle drie de vereisten combineert in één ding dat je simpelweg over de halsband schuift.
Citronella-olie (6%): de afweerder
Pepermuntolie (3%): de versterker
Kamilleolie (3%): de verzachter
De Kluis: het oliereservoir in het midden
Alle drie de stappen.
Samen.
In één Tag.
Je schuift de Tag één keer over de halsband van je hond.
Daarna laat je hem zijn werk doen.
Afweren.
Ontzien.
Volhouden.
Wat ik over dit merk wilde weten voordat ik het aanraadde
“Ik zet mijn naam nooit onder een product. Echt nooit.”
“Dus ik stelde ze de ongemakkelijke vragen.”
dagen
oliën
De klantenservice reageert binnen 24 uur.
Maar het cijfer dat mij echt overtuigde?
Het aantal retouren ligt rond de 1%.
De enige retour die ik persoonlijk ken, was van een man uit Zwolle. Hij had per ongeluk twee keer besteld.
Zo werkt de Morbix Tag, week na week
Dag 1
Week 1
Week 2 tot 4
Maand 1 tot 12
En dan begint het domino-effect.
Wandelen wordt weer leuk.
Je durft weer de hei op, het bos in, het hoge gras langs de sloot.
Langere wandelingen betekenen een fittere hond.
En een baasje dat niet meer met een knoop in haar maag de deur uitgaat.
Geen bescherming die pas begint na de beet.
Geen geur die na een middag verdampt.
Een barrière die er gewoon is. Iedere dag.
Wat meer dan 4.000 baasjes al hebben gemerkt
Voordat ik er ook maar één woord over schreef, vroeg ik het team om hun gegevens.
Dit stuurden ze mij:
Maar je hoeft mij niet op mijn woord te geloven.
Wat tekenbescherming je werkelijk kost
Laat me je laten zien wat tekenbescherming een gemiddeld baasje in Nederland per jaar kost.
De tabletroute
De druppelroute
De halsbandroute
En als het toch misgaat
De tekenindustrie is dol op deze routes.
Je blijft namelijk terugkomen.
Iedere twaalf weken. Iedere maand. Iedere zomer opnieuw.
Maar dit is wat ze pas echt dwarszit.
De prijs waarvoor ik heb gevochten
De Morbix Tag zou eigenlijk net zoveel moeten kosten als een jaar aan tabletten.
Maar ik ben hier niet aan begonnen om mijn lezers naar een ‘eerlijke winkelprijs’ te sturen.
Dus ik belde het team.
“Mijn lezers zijn baasjes zoals Thea. Ze hebben al honderden euro’s uitgegeven aan middelen die pas werken na de beet. Geef ze een fatsoenlijke korting, anders schrijf ik er niet over.”
Ze aarzelden.
Ik bleef aandringen.
We hebben bijna een week heen en weer gemaild.
Ik ga hier niet precies zeggen wat de prijs is. Het merk heeft me gevraagd de actieprijs niet op deze pagina te zetten. Als je hieronder doorklikt, zie je op de volgende pagina het echte bedrag.
Maar dit kan ik je wel vertellen:
Het komt neer op nog geen €5 per maand. Voor twaalf maanden afweer, zonder één tablet.
Deze actie vervalt vannacht om middernacht
Toen het team me toestemming gaf om deze korting aan mijn lezers aan te bieden, stelden ze één voorwaarde: 24 uur.
Geen week. Geen 72 uur. Eén dag.
Ik vroeg of het langer kon. Nee.
Ik vroeg het nog een keer. Weer nee.
Dus als je dit nu leest, heb je tot middernacht vanavond.
DEZE KORTING VERVALT VANAVOND OM MIDDERNACHT.
Daarna gaat de prijs terug naar de normale verkoopprijs.
De 60-Dagen Boswandeling Garantie
Ik snap het.
Je bent al eerder teleurgesteld.
Daarom biedt Morbix het volgende aan.
Probeer de Tag 60 dagen.
Niet in je achtertuin. Op de hei. In het bos. In het hoge gras langs de sloot. Daar waar de teken zitten.
Lang genoeg om na een lang weekend wandelen zelf te zien wat er bij de avondcontrole wel en niet in de vacht zit.
Lang genoeg om achteraf niet te denken: had ik het maar langer geprobeerd.
En sta je na die 60 dagen niet in de gang te denken: “Ik heb de zaklamp niet eens meer gepakt...”
Dan krijg je je geld terug.
Op dit moment sta je op een kruispunt
Pad 1: Blijf doen wat je nu doet.
Pad 2: Probeer iets dat eerder ingrijpt.
Als je niets verandert, verandert er ook niets. Het volgende tekenseizoen komt gewoon.
Of het werkt zoals ik heb beschreven, of je krijgt je geld terug.
Hoe dan ook is het beter dan niets doen.
Dit is precies wat je nu moet doen
Wat je ook doet: sluit deze pagina niet met het idee dat je het later wel bestelt.
Later bestaat niet als je om half tien ’s avonds met je telefoonlampje door de vacht zit te zoeken.
Later is nog een wandeling over de hei die je afzegt.
Later betekent ook dat de korting om middernacht verloopt.
Je hond heeft lang genoeg gewacht.
Klik hieronder en maak er vandaag een einde aan.
Met hartelijke groet,
Dr. Anneke van Dijk
Dierenarts, Ede
P.S. Thea stuurde me vorige week een foto. Bram op de Ginkelse Heide, tot zijn buik in de paarse hei. Thea ernaast, in haar oude wandelschoenen. Geen zaklamp in haar jaszak. Over 60 dagen kan dat jij zijn. Maar alleen als je nu iets doet. De korting eindigt vannacht om middernacht.
P.P.S. Ik heb de Tag inmiddels aan meer dan 140 baasjes uit mijn eigen praktijk aangeraden. Niet omdat het een wondermiddel is. Wel omdat het het eerste is dat ik ken dat ingrijpt vóór de beet, in plaats van erna.
P.P.P.S. Echt. De actie eindigt vannacht om middernacht. Morgen staat hier weer de normale prijs. Ik heb gevraagd of het langer kon. Ze zeiden nee. Zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd.
BEKIJK BESCHIKBAARHEID →Dan krijg je je geld terug.
Bekijk beschikbaarheid »